«A Girl Called Dusty» (Dusty Springfield)

Πολύ λίγα βρετανικά pop albums το 1964 ήταν φτιαγμένα για να διαρκέσουν. Η pop είχε ακόμα μια απλή δομή, και τα LPs περιείχαν δυο τρία καλά τραγούδια και καμιά δεκαριά για συμπλήρωμα. Το πρώτο album της Dusty Springfield ήταν μια εξαίρεση, αν και δεν απέφυγε να ακολουθήσει τον συνηθισμένο τότε κανόνα να περιέχει και διασκευές επιτυχιών της εποχής. Η Dusty Springfield ηχογράφησε ένα album που δεν έμοιαζε καθόλου με το στυλ που της είχε χαρίσει την αναγνώριση ως μέλος των Springfields (των οποίων η τελευταία τους ζωντανή εμφάνιση είχε γίνει έξι μόνο μήνες πριν από την κυκλοφορία αυτού του album).
Η Dusty είχε βέβαια ήδη μια επιτυχία με το single “I Only Want To Be With You”, ένα ιστορικό τραγούδι, αφού ήταν το πρώτο που ακούστηκε στην πρώτη εκπομπή του Top Of The Pops – ένα τραγούδι που έδειχνε ότι είχε εγκαταλείψει πλέον τον ήχο των Springfields και είχε περάσει σε έναν άλλο ήχο, πιο pop. 

Αλλά ο δίσκος «A Girl Called Dusty» προχωρούσε ακόμα πιο πέρα. Κάποια από τα τραγούδια ήταν διασκευές μαύρων pop hits, τα οποία η Springfield αρνήθηκε να τα πει γλυκερά, όπως συνήθιζαν να διασκευάζουν οι λευκοί τραγουδιστές τέτοια τραγούδια.

Για παράδειγμα, ερμηνεύοντας το τραγούδι των Supremes «When The Lovelight Starts Shining Thru His Eyes» δεν απομακρύνεται από το ύφος της Motown, ενώ και στο «You Don’t Own Me» (επιτυχία της Lesley Gore) ακούγεται σαν τραγουδίστρια των blues. Για αυτές τις διασκευές κυρίως, έγραψαν τα έντυπα της εποχής ότι γεννήθηκε μια νέα μεγάλη φωνή. 

Ήταν όμως τα τραγούδια του Burt Bacharach (Twenty-Four Hours From Tulsa, Anyone Who Had Α Heart, Wishin’ And Hopin’ και My Colouring Book) που της έδωσαν την ευκαιρία να βγάλει και το συναίσθημα που είχε μέσα της. Και να αποδείξει από τα 25 της χρόνια, ότι είχε γεννηθεί μια μεγάλη ντίβα.

Πιο πολύ πάντως, πιστεύω ότι το “Wishin’ And Hopin’” (των Hal David και Burt Bacharach) έδωσε το στίγμα γι’αυτό που επρόκειτο να ακολουθήσει.