Lambchop: Ας τους ξαναθυμηθούμε!

Οι Lambchop είναι ένα πολυμελές group από το Nashville του Τενεσί. Κεντρική φυσιογνωμία ο τραγουδι­στής και τραγουδοποιός Kurt Wagner, ένας σπά­νιος τεχνίτης μελωδικών κομψοτεχνημάτων που μπορεί να φέρνει στο νου groups όπως οι Pearls Before Swine. Ένας τροβαδούρος της αμερικανικής απεραντοσύνης χαμηλόφωνος αλλά υποβλητικός, που εντάσσεται στην παράδοση του Neil Young, του Bob Dylan, του Randy Newman και ακολουθεί βίο παράλληλο με τον Will Oldham.

Το ντεμπούτο άλμπουμ τους “I Hope You’re Sitting Down” κυκλοφόρησε στις αρχές του 1994. Τόσο σε εκείνο όσο και σε μεταγενέστερες δου­λειές, όπως το “How I Quit Smoking” (1996) και το “Thriller” (1997), οι country χρώματος μπαλά­ντες εναλλάσσονταν με τις ηλεκτρικές εξωτερι­κεύσεις, με στόχο μια σύγχρονη πρόταση αμερι­κανικής λαϊκής μουσικής, ένα “Νέο Ήχο του Nashville”.

To “What Another Man Spills” (1998), ένα χρονικό κοινοποίησης προσωπικών στιγμών, γλυκιάς μινι- μαλιστικής ομορφιάς και λατρείας για το λεπτο­μερές και το εύθραυστο, φλέρταρε τολμηρά με τη soul. Σε αντίστοιχη κατεύθυνση κινήθηκε και το “Nixon” (2000), ένα σκωπτικό άλμπουμ, εμπνευ­σμένο από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ. Το 2002 κυκλοφόρησε το “Is A Woman”. Χαμηλόφωνα φωνητικά —σχεδόν μουρμουρητά—, βαρύθυμες πιανιστικές φράσεις, αργόσυρτες, διαβρωτικές με­λωδίες, στοιχειωμένη χορωδιακή συνοδεία και πι­νελιές από σαξόφωνο και βιμπράφωνο ήταν λίγες μόνο από τις συνισταμένες του ηχητικού μωσαϊ­κού πάνω στο οποίο στροβιλίζονταν αργά, μεθυ­στικά τα τραγούδια του — με αποτέλεσμα, πριν περάσει πολλή ώρα, να αντιλαμβάνεσαι ότι βρί­σκεσαι όχι αντίκρυ τους αλλά ανάμεσά τους.

Στην ηχογράφηση των “Aw C’Mon!”/“No You C’Mon!” (2004) το συγκρότημα έφτασε τα 13 μέλη και πλαισιώθηκε από τους περίτεχνους ήχους του συνόλου εγχόρδων “Nashville String Machine”, το οποίο συμμετέχει σε country & western ηχογρα­φήσεις από τη δεκαετία του ’70. Τις ενορχηστρώ­σεις υπέγραψε ο Lloyd Barry, αποδίδοντας ένα λε­πτεπίλεπτο και υποβλητικό αποτέλεσμα, αντί­στοιχο με εκείνο που είχε επιτύχει ο Robert Kirby στο “Bryter Layter” (1970) του Nick Drake. Η ιδέα γι’ αυτή τη δίδυμη δισκογραφική κυκλοφορία προέκυψε όταν ο Wagner αποφάσισε να πειραμα­τιστεί με μια νέα μορφή συνθετικής πειθαρχίας, που απαιτούσε την ολοκλήρωση ενός διαφορετι­κού τραγουδιού κάθε ημέρα για μια σειρά από αρ­κετά μεγάλα συνεχόμενα χρονικά διαστήματα με­ταξύ του καλοκαιριού του 2002 και του χειμώνα του 2003. Από το πολύ υλικό που αποθησαυρί­στηκε ανθολογήθηκαν τα 24 τραγούδια και instrumental συνθέσεις των “Aw C’Mon!”/”Nο You C’Mon!”, ένα μέρος από τα οποία αξιοποιήθηκε και ως σάουντρακ για την προβολή του φιλμ του βωβού κινηματογράφου “Sunrise” (1927) στο San Francisco International Film Festival του 2003- Τα δύο άλμπουμ είχαν παραπλήσια αισθητική ταυτότητα —ένα χαρμάνι από εναλλακτική country, Philly-soul, indie-rock, ανάλαφρα βαλσάκια, ενδοσκοπικές μπαλάντες, punk ξεσπάσματα και doo wop δοκιμές—, αλλά το “No You C’Mon!” σε σχέση με την ελαφρώς πιο σκοτεινή διάθεση του “Aw C’Mon!” έχει πιο up-tempo και εξωστρεφή χαρακτήρα.

Τα επόμενα χρόνια συνέχισαν να ηχογραφούν με όχι την ίδια εμπορική επιτυχία. To πιο πρόσφατo album τους έχει τίτλο "The Bible" και κυκλοφόρησε στις 30 Σεπτεμβρίου του 2022.