Πρέπει μάλλον να λέγεσαι Julian Casablancas για να δημιουργήσεις μια ατμοσφαιρική εισαγωγή σε ένα άλμπουμ και στη συνέχεια να τη διαλύσεις με Auto-Tune και τραγούδι μέσα από σφιγμένα δόντια. Κάτι που ακούγεται σαν τους The Voidz, το παράλληλο συγκρότημά του, διασταυρωμένο με τους The Strokes, το μουσικό του σπίτι εδώ και πάνω από 25 χρόνια. Ταιριάζει λοιπόν ο τίτλος που έδωσε στο πρώτο τραγούδι του album, που ονομάζεται Psycho Shit. Οι παλιοί θαυμαστές τους πιθανότατα θα ενθουσιαστούν και θα απογοητευτούν ταυτόχρονα, όπως συμβαίνει σχεδόν με καθετί που έχει παρουσιάσει ο Casablancas τα τελευταία χρόνια, τόσο μουσικά όσο και δημόσια.
Παρ’ όλα αυτά, αυτό το παράξενο εναρκτήριο κομμάτι έχει τη δική του γοητεία. Και με τον ίδιο τρόπο συνεχίζεται και το Dine And Dash, που ακούγεται σαν δύο διαφορετικά τραγούδια ενωμένα σε ένα. Το Reality Awaits, το πρώτο άλμπουμ μετά το The New Abnormal πριν από έξι χρόνια και το έβδομο της μπάντας μέσα σε ένα τέταρτο του αιώνα, είναι ένα παράξενο δημιούργημα.
Όχι μόνο επειδή οι υπόλοιποι μουσικοί φαίνεται να άφησαν αυτή τη φορά στον Κασαμπλάνκας απόλυτη ελευθερία να εκφράσει την αγάπη του για το Auto-Tune και τους πολιτικά φορτισμένους, μηδενιστικούς στίχους του, αλλά και επειδή ολόκληρο το άλμπουμ ταλαντεύεται ανάμεσα στην απόλυτη χαλαρότητα (Going Shopping) και σε μια νευρική, σχεδόν παρανοϊκή ενέργεια. Μοιάζει σαν να ξεχειλίζει προς κάθε κατεύθυνση και να είναι χτισμένο σαν ένα συνεχές μίγμα γεμάτο αυτοσχεδιαστικά φωνητικά περάσματα.
Είναι αυτό η μεγάλη τέχνη των Strokes ή μια πλήρης αποτυχία; Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για το πιο αλλόκοτο album της καριέρας τους μέχρι σήμερα. Και μόνο αυτό αποτελεί ένα επίτευγμα από μόνο του.
0 comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.