Τα τελευταία χρόνια το φολκ έχει ξαναγίνει της μόδας στην Ιταλία, γεγονός που δεν πέρασε απαρατήρητο ούτε από τους επαγγελματίες του χώρου. Αν και παραδοσιακά είναι οι τελευταίοι που πιάνουν τις νέες τάσεις, σήμερα βλέπουμε μια σαφή στροφή προς τη λαϊκή μουσική. Ένα τεράστιο αλλά παραγνωρισμένο μουσικό απόθεμα, το ιταλικό φολκ βγαίνει από την αφάνεια: φεστιβάλ, τηλεοπτικά προγράμματα, νέοι χώροι και εκδόσεις στρέφουν την προσοχή στο είδος, ενώ ερευνητές και μουσικοί όπως η Nuova Compagnia di Canto Popolare γνωρίζουν πρωτόγνωρη αναγνώριση.
Μέσα σε όλη αυτή την ιστορία, το Canzoniere del Lazio κατέχει μια ιδιαίτερη θέση. Καταρχάς, η «μουσική τους δράση» ξεκίνησε πολύ πριν από το μπουμ του φολκ, και σε μια περίοδο κρίσης και φτώχειας ιδεών, πράγμα καθόλου μικρό. Μπορεί να ειπωθεί πως το Canzoniere del Lazio υπήρξε σίγουρα από τα πρώτα συγκροτήματα στην Ιταλία που έκαναν λαϊκή μουσική, επεξεργαζόμενοι και ξαναδημιουργώντας πάνω στα εκφραστικά σχήματα και τους τρόπους της παράδοσης. Η ομάδα έφτασε σε αυτή τη μουσική αντίληψη ύστερα από δύο χρόνια έρευνας και αναβίωσης αγροτικής και εργατικής μουσικής του Λάτσιο και, πιο γενικά, του κεντρικού και νότιου τμήματος της Ιταλίας. Ήταν μια δουλειά που είχε στόχο να ξαναβάλει σε κυκλοφορία τρόπους έκφρασης ιστορικά πνιγμένους και διασπασμένους, πάντοτε περιθωριοποιημένους και μακριά από τις μάζες.
Την άνοιξη του 1972 γεννιέται το group Canzoniere del Lazio, αποτελούμενο από τους Piero Brega (φωνή και κιθάρα), Francesco «Bubù» Giannattasio (φωνή, οργανέτο και κρουστά), Sara Modigliani (φωνή και φλάουτο) και Carlo Siliotto (φωνή, βιολί και κιθάρα). Αυτή ήταν η πρώτη σύνθεση. Κινούμενοι παράλληλα με το Nuovo Canzoniere Italiano και το Ινστιτούτο Ernesto De Martino, συγκέντρωναν και παρουσίαζαν υλικό εξαιρετικού ενδιαφέροντος. Γιορτές στις πλατείες, θέατρα, κοινωνικά και πολιτικά τραγούδια, τελετουργικά της Sabina, της Ciociaria, της ρωμαϊκής υπαίθρου, της Valnerina, του Alto Lazio, της Καμπανίας και της Απουλίας αποτέλεσαν το αρχικό τους ρεπερτόριο. Τον χειμώνα του 1973 οι Canzoniere del Lazio καταφέρνουν να δώσουν ζωή, μαζί με τους Fernando Fera και Glauco Borelli (δύο μέλη των Alberomotore), τον Gianni Nebbiosi, τη Giovanna Marini και την Elena Morandi, στο σόου «Fare musica», με στόχο να συγχωνεύσουν σε ένα κοινό πνεύμα μουσικές γλώσσες που φαινομενικά διέφεραν: η νέα τραγουδοποιία, οι παλιές αγροτικές ιστορίες, οι χροιές και τα παραδοσιακά όργανα μαζί με ηλεκτρικά όργανα.
Παρά τη μεγάλη αποδοχή, το «Fare musica» είχε μικρή διάρκεια ζωής, εξαιτίας κάποιων οργανωτικών δυσκολιών. Μετά το καλοκαίρι του 1973 προστέθηκαν και άλλοι μουσικοί: ο Pasquale Minieri, προερχόμενος από το ροκ· ο Gianni Nebbiosi, τραγουδιστής, σαξοφωνίστας και κλαρινετίστας· ο Luigi Cinque, προερχόμενος από τζαζ σχήματα· ο Giorgio Vivaldi, οπαδός του αυτοσχεδιασμού· και ο Andrea Piazza, συνεργάτης πολλών συγκροτημάτων.
Με αυτή τη σύνθεση οι Canzoniere del Lazio ηχογράφησαν το 1974 το LP Lassa sta’ la me creatura για την εταιρεία Intingo του Ricky Gianco (τον προηγούμενο δίσκο, Quando nascesti tune, τον είχαν κυκλοφορήσει με την εταιρεία Dischi del Sole).
Αυτός ο δίσκος των Canzoniere del Lazio έχει στόχο να προκαλέσει την προσοχή στη μελέτη των λαϊκών μοτίβων, αλλά και να διδάξει έναν νέο τρόπο σύνδεσης του αυτοσχεδιασμού με την παράδοση.
Δισκογραφία των Canzoniere del Lazio:
- 1973 - Quando nascesti tune - Dischi del Sole (DS 1030/32)
- 1974 - Lassa sta' la me creatura - Intingo (ITGL 14003)
- 1976 - Spirito bono - Intingo (ITGL 14006)
- 1977 - Canzoniere del Lazio - Italien - Amiga (8-45142) Berlin DDR
- 1977 - Miradas - Cramps (CRSLP 5351)
- 1978 - Morra - Intingo (ITLM 14503)
0 comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.