Gilbert Bécaud, ένας θρύλος του γαλλικού τραγουδιού

Ο Gilbert Bécaud (γεννημένος στην Toulon το 1927) έφυγε από τη ζωή το 2001 αφήνοντας πίσω του περισσότερα από 400 τραγούδια, πολλά εκ των οποίων έχουν γίνει κλασικά κομμάτια του γαλλικού τραγουδιού. Ίσως ο πιο ενεργητικός τραγουδιστής που γνώρισε ποτέ η Γαλλία, ο Bécaud κράτησε μέσα του τη ζεστασιά και την καλή διάθεση της μεσογειακής του καταγωγής. Μεγάλωσε με τον αδερφό του, την αδερφή του και τη μητέρα του που πάντα τον ενθάρρυνε να ακολουθήσει την καλλιτεχνική του κλίση, παίρνοντας το επώνυμο Bécaud προς τιμήν του θετού του πατέρα.

Προικισμένος πιανίστας, φοίτησε στο Ωδείο της Νίκαιας, ονειρευόμενος ρεσιτάλ. Ο ανταγωνισμός ήταν σκληρός και, μετά τον πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου εκείνος και ο αδελφός του μπήκαν στην Αντίσταση, ξεκίνησε την καριέρα του ως πιανίστας σε μπαρ. Το τραγούδι μπήκε στη ζωή του μέσα από σημαντικές συναντήσεις: έγραψε τραγούδια για τη Marie Bizet και γνώρισε τον στιχουργό Pierre Delanoë, με τον οποίο συνεργάστηκε στενά. Συνοδεύοντας τον Jacques Pills, παρατηρούσε πώς οι μεγάλοι ερμηνευτές μάγευαν το κοινό. Η Εντίθ Πιαφ τον πήρε υπό την προστασία της και, παρά τις εντάσεις στη συνεργασία τους, του έδωσε πολύτιμα μαθήματα.

Το 1952 υιοθέτησε το όνομα Gilbert Bécaud και το χαρακτηριστικό αξεσουάρ του, τη γραβάτα με πουά. Την ίδια εποχή γνώρισε τον ανερχόμενο Σαρλ Αζναβούρ και μαζί έγραψαν κομμάτια όπως τα «Je veux te dire adieu» και «C'est merveilleux l'amour». Το 1953 έκανε την πρώτη του εμφάνιση στο κοινό με τα τραγούδια «Mes mains» και «Les croix», και δύο χρόνια αργότερα εμφανίστηκε ως πρωταγωνιστής στο Olympia του Παρισιού. Η ενέργειά του ξεσήκωνε το κοινό σε τέτοιο βαθμό που έσπαζαν ακόμα και καθίσματα —ένα γεγονός που έμεινε θρυλικό. Στη διάρκεια της καριέρας του εμφανίστηκε εκεί πάνω από 30 φορές. Στη δεκαετία του ’60 γνώρισε παγκόσμια επιτυχία με το «Et maintenant» και έγραψε τραγούδια που τραγουδήθηκαν από καλλιτέχνες σε όλο τον κόσμο. Παράλληλα, συνέθεσε το όπερα «L'Opéra d'Aran» και κέρδισε νέες γενιές ακροατών με επιτυχίες όπως το «Nathalie» και το «L’important, c’est la Rose».

Η παραγωγή του μειώθηκε στη δεκαετία του ’70, αλλά η σκηνική του παρουσία παρέμεινε ασταμάτητη. Το 1977 το τραγούδι «L’indifférence» κέρδισε το Όσκαρ γαλλικού τραγουδιού. Το 1983 γιόρτασε 30 χρόνια καριέρας στο Olympia και το 1986 καταπιάστηκε με το μιούζικαλ «Madame Roza», που γνώρισε επιτυχία στο Μπρόντγουεϊ. Το 1991 ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη σκηνή, αλλά επανήλθε με το άλμπουμ «Une vie comme un roman» και το «Faut fAIRe avec…» το 1999, όπου μίλησε ανοιχτά για την ασθένειά του. Έφυγε από τη ζωή στις 18 Δεκεμβρίου 2001, σε ηλικία 74 ετών, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά.