"Antidepressants", Το νέο album των Suede

Πόσο 1995 είναι το 2025; Πόσο διψάει η ηχητική διανόηση για πιο ουσιαστική τροφή από τους νέους Suede. Η ευρέως διαδεδομένη κριτική αποκατάσταση των ηρώων της υψηλής τέχνης των ‘90s, χάρη στο Autofiction του 2022 –ένα πανκ-ποτισμένο άλμπουμ– μπορεί να μπέρδεψε όσους από εμάς πιστεύουμε πως το συγκρότημα παράγει ασταμάτητα αριστουργήματα ποιοτικής ποπ από την επιστροφή του με το Bloodsports (2013). Όμως, ο σεβασμός που απολαμβάνουν ως το πιο σημαντικό ενεργό σχήμα της εποχής του Britpop είναι απολύτως δικαιολογημένος — και το Antidepressants, το δέκατο άλμπουμ τους, αποδεικνύει ότι υπάρχει ακόμα άφθονος αυτοσεβασμός εκεί απ’ όπου ήρθε το Autofiction.

Διατηρώντας μεγάλο μέρος της πρόσφατης garage-rock ορμής τους, μαζί με γενναίες δόσεις της εγγενούς τους κομψότητας, το Antidepressants θα μπορούσε να θεωρηθεί «κλασικό Suede». Ο ήχος τους είναι ένα μοναδικό, εγγενές μίγμα στοιχείων του Brett Anderson, του μπασίστα Mat Osman, του ντράμερ Simon Gilbert, του Neil Codling και των μελωδιών-ιστών αράχνης που ο κιθαρίστας Richard Oakes κληρονόμησε από τον Bernard Butler. Αυτό ακριβώς κάνει το εμμονικά noir-rock άνοιγμα Disintegrate —με τον Anderson να ουρλιάζει και να εξοργίζεται για δόλιες σχέσεις και «αγάπη σαν όπλο»— να ταιριάζει τόσο όμορφα δίπλα στο Sweet Kid (ένα φτηνό pop) και το υπέροχο, αρπισμένο έπος June Rain.

Όμως, 33 χρόνια μετά, οι Suede δεν μένουν στάσιμοι. Ανάμεσα στην περίτεχνη, βερολινέζικη αύρα του Dancing With The Europeans και την πλανητική ατμόσφαιρα του Somewhere Between An Atom And A Star – τον ήχο ενός μουσικού νάνου που προσεγγίζει πιο έντεχνα από ποτέ τη νοοτροπία του art-rock του Bowie. Το ίδιο ισχύει και για τα Broken Music For Broken People και Criminal Ways, που θυμίζουν τους Smiths με παιχνιδιάρικους λογοπαιγνιακούς τίτλους.

Το Trance State αντιμετωπίζει τις αποχαυνωτικές επιρροές της σύγχρονης ζωής – μέσα κοινωνικής δικτύωσης, τηλεόραση, αλκοόλ – μέσα από συνθετικούς ήχους που θυμίζουν Depeche Mode και New Order, ενώ το εντυπωσιακό Sound And The Summer αντλεί γοτθική-pop ένταση από την ιστορία δύο εραστών παγιδευμένων μέσα στη φρενίτιδα του κόσμου. Πάντως το συμπέρασμα είναι ότι, σε καλλιτεχνικούς όρους, οι Suede εξακολουθούν να βασιλεύουν αδιαμφισβήτητα.