Robert Plant (feat. Suzi Dian) - "Saving Grace" : ένας δίσκος με χαλαρές διασκευές

Το lockdown project του Robert Plant κυκλοφορεί επιτέλους, την ίδια χρονιά που το αναπόφευκτο παρελθόν του κάνει την εμφάνισή του στη μεγάλη οθόνη με το Becoming Led Zeppelin. Είναι ο ίδιος άνθρωπος, η ίδια φωνή, αν και οι δεκαετίες που πέρασαν έχουν αφήσει το σημάδι τους και στα δύο. Ωστόσο, εδώ δεν υπάρχει σχεδόν κανένα ίχνος του άλλοτε «θεού του ροκ». Μαζί με μια μικρή ομάδα μουσικών από τη γενέτειρά του, ο Plant χαλαρώνει και μας χαρίζει δέκα εκλεπτυσμένα και, κυρίως, διαχρονικά τραγούδια, φτιαγμένα για την καθαρή απόλαυση της ακρόασης.

Αν μπορούσε να χαραχθεί μια γραμμή συνέχειας, αυτή θα ξεκινούσε από τις ακουστικές περιπλανήσεις του Led Zeppelin III, όταν ο Plant και ο Jimmy Page απομονώθηκαν στην Ουαλία με κιθάρες και ...τις κατάλληλες προμήθειες. Ιδιαίτερα καθοριστικό υπήρξε και το ντουέτο του με τη μεγάλη Sandy Denny στο The Battle of Evermore. Πενήντα χρόνια μετά, ο Plant θυμάται: «Δεν είχα ιδέα από αρμονίες ή τίποτα τέτοιο. Τραγούδησα το μέρος μου, της έδωσα το δικό της και εκείνη απλώς το είπε. Οι φωνές μας ενώνονταν μόνο στο τέλος κάθε στροφής». Έκτοτε, η ικανότητά του να δημιουργεί φωνητικές αρμονίες έχει εξελιχθεί θεαματικά. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες τον έχουμε ακούσει να συνεργάζεται με τις Patti Griffin και Alison Krauss, με τη δεύτερη να τον συνοδεύει πρόσφατα σε περιοδεία. Πλέον, επιστρέφει στη «μπάντα των απογευματινών του ωρών» — όπως κάποιοι την αποκαλούν — με νέο άλμπουμ στο οποίο το όνομά του δεσπόζει και πλάι του βρίσκεται η νέα του μουσική συνοδοιπόρος, η Suzi Dian.

Το άλμπουμ ανοίγει το “Chevrolet”, μια διασκευή της Memphis Minnie, ενώ ακολουθούν το παραδοσιακό “As I Roved Out” και το “It’s A Beautiful Day Today” των Moby Grape, πριν περάσουμε στο “Soul Of A Man” του Blind Willie Johnson. Ξεχωρίζει το “Ticket Taker”, όπου η Suzi Dian περνά από τα δεύτερα φωνητικά στην απόλυτη πρωτοκαθεδρία, καθώς και το “Higher Rock” και “Too Far From You”, με εμφανή επιρροή από τις συνεργασίες Plant–Krauss. Προς το τέλος, το “Everybody’s Song” αποκτά σχεδόν ζεππελινικό ρυθμό, ενώ το παραδοσιακό “Gospel Plough” κλείνει τον δίσκο με τη φράση «Keep your hand on the plough, hold on» — ένα μήνυμα επιμονής και δύναμης. Το Saving Grace ετοιμάζεται για την αμερικανική του πρεμιέρα, κι αν και ο Plant δηλώνει πως δεν θέτει στόχους, το αποτέλεσμα δείχνει το αντίθετο: πρόκειται για ένα έργο με ακρίβεια, συνέπεια και πάθος.