Lambchop - "Punching The Clown" (2026)

Είναι αξιοσημείωτο ότι το Punching The Clown —το πρώτο άλμπουμ των Lambchop μετά το ταραγμένο The Bible του 2022— έχει στον πυρήνα του την υπέροχη, ακατέργαστη φωνή του Kurt Wagner, επαναφέροντας εν μέρει τη σχεδόν ασφυκτικά στενή οικειότητα των πρώιμων έργων του. Αντί να αναθέσει στις μηχανές τον ρόλο του μουσικού συνοδοιπόρου (του Auto-Tune δηλαδή, όπως έκανε παλιότερα), ο Wagner, σε συνεργασία με τον κιθαρίστα Andrew Broder, επιστράτευσε δύο χορωδίες —το Eau Claire Vocal Sextet και τη 12μελή London Choir—, ομάδες γεμάτες ενσυναίσθηση που ανταποκρίνονται στην ανάγκη του Wagner για ένα γκόσπελ, σε στιλ «κάλεσμα και απάντηση», που ακούγοντα με περισυλλογή αντί να τον κατακλύζουν ή να τον καλύπτουν.

Η άλλη καθοριστική παρουσία στο Punching The Clown είναι το μπάντζο, ένα όργανο που ο Wagner παραδέχεται ότι κάποτε αντιμετώπιζε με καχυποψία. Παιγμένο από τον Justin Vernon των Bon Iver —έναν φυσικό σύμμαχο των Lambchop— προσδίδει σε εννέα από τα δώδεκα τραγούδια μια κρυστάλλινη καθαρότητα σαν αέρας του βουνού και μια υφή από ξύλο σφενδάμου. Το πανέμορφο «Stella» μοιάζει να ηχογραφήθηκε σε ένα παλιό κοινοτικό κτίριο, με την πόρτα ανοιχτή προς το δάσος, ενώ τα μέλη της χορωδίας ανταλλάσσουν μεταξύ τους βλέμματα ικανοποίησης.

Το «A Doctor In The House» αποπνέει μια πιο παλιομοδίτικη μελαγχολία, σαν το τρεμόπαιγμα μιας λάμπας πετρελαίου. Το «Andrew Jackson Asshat», από την άλλη, με μια παραληρηματική φωνητική δίνη, μας ταξιδεύει, καθώς ο Wagner συλλογίζεται την «αιώνια ψυχή», εκείνο το κομμάτι της ύπαρξής μας που μένει από εμάς, αφού θα έχουμε φύγει.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το Punching The Clown αποκόπτεται εντελώς από την εποχή του. Η παραγωγή του Ryan Olsen εξακολουθεί να αφήνει χώρο για απόκοσμα glitches και παραμορφώσεις — όπως με τον ήχο ενός μικρού σκισίματος στον χωροχρόνο στο «Weakened», μια μελέτη πάνω στην επιθανάτια κλίνη. Χωρίς να καταφεύγει σε συνθηματολογία, ο Wagner αποτυπώνει επίσης σε αυτά τα τραγούδια το χρώμα και το σχήμα της σημερινής πολιτικής αναταραχής: την υποβόσκουσα οργή στο «White People’s», τις αθόρυβες ανατροπές στο «Cigar» ή τη δυσφορία μπροστά σε μια χυδαία παρέλαση στο «Afterburner».

Η βία εξακολουθεί να σιγοβράζει· η χορωδιακή έξαρση λειτουργεί σαν βάλσαμο, όχι όμως σαν θεραπεία. Ωστόσο, με το Punching The Clown, οι Lambchop επιστρέφουν στο επίκεντρο, με τον Wagner να καταπιάνεται τόσο με τα μεγάλα ερωτήματα όσο και με τις μικρές λεπτομέρειες, έχοντας πάντοτε επίγνωση εκείνων των αληθειών που βρίσκονται λίγο πέρα από την εμβέλειά μας. «Συγχωρέστε την έκφρασή μου / για την υπαρξιακή μου αγωνία», τραγουδά στο «Just West Of Nicollet», πριν προσθέσει, με απόλυτη ακρίβεια: «what a blast!»