Canzoniere del Lazio, ιταλικό progressive από τα 70s

 Οι Canzoniere del Lazio ξεκίνησαν από τη Ρώμη το 1972 και θεωρούνται ως ένα από τα σπουδαιότερα progressive folk groups της δεκαετίας του 70 στην Ιταλία. Αρχικά τους αποτελούσαν τέσσερα μέλη, οι Piero Brega (φωνητικά), Sara Modigliani (τραγούδι, φλάουτο), Carlo Siliotto (βιολί, κιθάρα, μαντολίνο) και Francesco Giannattasio (ακορντεόν, percussion).

Στα πρώτα τους βήματα χρησιμοποιούσαν μόνο acoustic όργανα και εμπνέονταν από ιταλικές παραδοσιακές μελωδίες. Κυκλοφόρησαν το πρώτο τους album το 1973 με τίτλο “Quando Nascesti Tune”, το οποίο όμως δεν έκανε καλές πωλήσεις.  

Στη συνέχεια έγιναν οι πρώτες αλλαγές. Έφυγε η τραγουδίστρια Sara Modigliani και μπήκαν στο group οι Pasquale Minieri (μπάσο) και Giorgio Vivaldi (percussion).

To 1974 κυκλοφόρησαν τον δεύτερο δίσκο τους με τίτλο "Lassa sta’ la me’ creatura" με περισσότερες επιρροές από την παραδοσιακή μουσική, ενώ χρησιμοποίησαν για πρώτη φορά και ηλεκτρικά όργανα.

Οι δυο επόμενοι δίσκοι τους – “Spirito Bono" (1976) και “Miradas” (1977) – ήταν εκείνοι που τους καθιέρωσαν. Στην ηχογράφηση αυτών των δυο albums η σύνθεση είχε γίνει εξαμελής και το group αποτελούσαν πλέον, εκτός από τους Minieri και Vivaldi, οι Clara Murtas (τραγούδι), Carlo Siliotto (βιολί, πιάνο, percussion, φωνητικά), Maurizio Giammarco (σαξόφωνο, φλάουτο, πιάνο, percussion) και Marcello Vento (ντραμς, φωνητικά).

Στο album “Spirito Bono” που περιείχε μόνο τέσσερα τραγούδια με παραδοσιακούς στίχους και εκτεταμένα ορχηστρικά κομμάτια, την παραγωγή είχε κάνει ο Peter Kaukonen, αδελφός του κιθαρίστα Jorma Kaukonen των Jefferson Airplane.

Στο album “Miradas” την παραγωγή είχε κάνει το πρώην μέλος των Area ο κιθαρίστας Paolo Tofani (γνωστός και ως Electric Frankenstein). Αυτός ο δίσκος περιέχει πέντε τραγούδια με κάποια από αυτά να φανερώνουν επιρροές από την αφρικανική μουσική. Αυτός ο δίσκος θεωρείται η πιο ώριμη δουλειά τους.

Το group έπαιξε σε κάποια φεστιβάλ τόσο στην Ιταλία, όσο και σε άλλες χώρες, ενώ αν δεν είχαν γίνει κάποιες ανακατατάξεις στη σύνθεσή τους την κρίσιμη περίοδο, θα είχαν πάει για περιοδεία και στην Αφρική.

Η εμφάνισή τους στο Βερολίνο στο Festival Rote Lieder το 1977 κυκλοφόρησε σε LP με τίτλο Italien.

Με την ίδια σύνθεση των δυο προηγούμενων δίσκων ηχογράφησαν και το πέμπτο και τελευταίο τους album το 1978 με τίτλο “Morra” (αρχικά αυτός ο δίσκος επρόκειτο να έχει τίτλο A risciacquà li piatti e la paura), που περιείχε τρία τραγούδια μεγάλης διάρκειας. Αυτά είχαν ηχογραφηθεί την ίδια περίοδο με εκείνα του “Miradas”, δεν είχαν περιληφθεί τότε και κυκλοφόρησαν σε νέο δίσκο, προκειμένου να είναι συνεπείς με το συμβόλαιο που είχαν υπογράψει.

Μετά κι από αυτό, η μπάντα διαλύθηκε αλλά τα μέλη της συνέχισαν να ασχολούνται με τη μουσική.

Πιο αξιοπρόσεκτη είναι η κυκλοφορία του δίσκου Carnascialia (1979) από τους Pasquale Minieri και Giorgio Vivaldi.