Rosanne Cash, από τη μεγάλη παρέα της country

Η Rosanne Cash, είναι κόρη της Vivian Liberto και του Johnny Cash, Γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1955 στο Μέμφις και μεγάλωσε στην Καλιφόρνια με τη χωρι­σμένη μαμά της, ενώ ο μπαμπάς της έπαιρνε καραβιές ολόκληρες από αμφεταμίνες παρέα με τον Waylon Jennings. Μια δεκαετία αφού ο Johnny ηρέμησε μέσω της θρησκείας και της June Carter, η Rosanne ξεκίνησε μια μακροχρόνια σχέση με έναν άλλο τραγουδιστή-τραγουδοποιό της country που έκανε έκλυτη ζωή, τον Rodney Crowell. To Seven Year Ache της Cash που κυκλοφόρησε τo 1981 σηματοδότησε ένα βήμα για την Cash έξω από την πατρική και συζυγική σκιά. Αν αυτός ο δίσκος είναι εκ των υστέρων ένα μάλλον χαμηλών θερμίδων αφέψημα new wave και honky-tonk (με μελωδίες του Tom Petty και του Steve Forbert), άρχισε να συνδέει το μουσικό αίμα που κυλούσε στις φλέβες της Cash με την απαλή καλιφορνέζικη pop και και την ενδελεχή αμεσότητα της folk-country.

Σε μια σειρά από κυκλοφορίες με διασκευές που πέ­ρασαν απαρατήρητες και λαμπρή rock παραγωγή (κυρίως με τη βοήθεια του Crowell) στη δεκαετία του ’80, η Cash συνέχισε να γράφει εξαιρετικά τραγούδια, εξετάζοντας με μια ήρεμη ένταση το θέμα του καταστροφικού έρωτα («The Real Me» από τον δίσκο King’s Record Shop, «Closing Time» και «Second To No One» από το Rhythm & Romance).

Σχεδόν αδιατάραχτα όμορφη, η φωνή της Cash σκάλωνε στ’ αυτιά, ενώ το υλικό και οι ενορχηστρώσεις της όλο και ξεμάκραιναν από την παραδοσιακή country και το country rock. Με το Interiors, που κυκλοφόρησε το 1990 (και τη βαθμιαία εξαφάνιση του Crowell), η Cash δημιούργησε τελικά μια θέση για πάρτη της, σαν κάποια που σκαλίζει την επιφάνεια για να δει τι υπάρχει από κάτω σε ένα γυαλιστερό, ενήλικο σύγχρονο κόσμο.

Η Cash έβαλε ένα χεράκι τόσο στο γράψιμο όσο και στην παραγωγή του Interiors αλλά και της συνέχειάς του, The Wheel, έτσι η αντιπαράθεση του λούστρου από το στούντιο και του καταπιεσμένου συναισθήματος που πληγώνει πρέπει να είναι εσκεμμένη. Βέβαια, αν υπάρχει ευχαρίστηση πέρα από αυτές τις άψυχες κιθάρες και τα αποστειρωμένα synthesizers, αυτή μπορεί να βρεθεί στη φωνή της Cash που θρηνεί πίσω από αυτά: «Δεν θέλω να γίνω star/δεν θέλω να μιλάω μέσα από ένα γυαλί/θέλω να είμαι μια αληθινή γυναίκα/Αληθινή με όλη τη σημασία της λέξης».

H Cash με εμμονή συνεχίζει να αναζητάει την «πρόοδο» μιας σχέσης με τη σιγουριά της γνώσης ότι καμιά χαρά ή λύπη δεν είναι ούτε μόνιμη ούτε ολοκληρωτική. Αυτή η αμφιταλάντευση που διακρίνεται μόνο από κοντά είναι που απομακρύνει την «εξομολογητική» pop-country της Cash από τις κατώτερες απομιμήσεις της και τη folk-country κληρονομιά της. Ακόμη κι όταν στράφηκε στη φρέσκια, λιγότερο λουστραρισμένη παραγωγή κυκλοφορώντας με περιπαικτική διάθεση κάποια τραγούδια που της περίσσεψαν στο 10 Song Demo (1996), οι στίχοι της Cash συνεχίζουν να απασχολούν την επιφάνεια των πραγμάτων, τα δύο φύλα, το γυναικείο κορμί και το πόσο το επιθυμούν οι άνδρες, διαφωνίες, υποσχέσεις. Κάτω από όλα αυτά φούντωνε ένας χείμαρρος. «Θα σε δω εκεί;» ρωτάει η Cash έναν εραστή της στο «Mid Air», το τελευταίο κομμάτι του δίσκου. Ίσως όμως και να μονολογεί μόνο.

Στη συνέχεια κυκλοφόρησε ακόμα πέντε albums με πιο πρόσφατο το She Remembers Everything του 2018.