"Όταν άκουσα τον Howlin’ Wolf", θυμόταν ο ιδρυτής της Sun Records, Sam Phillips, «είπα: “Αυτό είναι για μένα. Εδώ είναι που η ψυχή του ανθρώπου δεν πεθαίνει ποτέ.”» Ο τραγουδιστής, συνθέτης και δεξιοτέχνης της φυσαρμόνικας Wolf, κατά κόσμον Chester Burnett, που δεν ξεκίνησε τη δισκογραφική του καριέρα παρά στα σαράντα ένα του, είχε αυτή την επίδραση στους ανθρώπους. Χρησιμοποιούσε τη φωνή του σαν ένα σπαρακτικό όργανο — ανάμεσα στα αγαπημένα του εκφραστικά μέσα ήταν μια κραυγή πληγωμένου ζώου και ένα μουρμουριστό, βαθύ γρύλισμα. Και τα δύο έδειχναν ξεκάθαρα πώς κέρδισε το καλλιτεχνικό του όνομα. Το ρεπερτόριό του από πρωτόγονες εκφράσεις αντλούσε εξίσου από τον θυμό και τον πόνο και ήταν απόλυτα πειστικό: δεν προσπαθούσε να μιμηθεί κάποιο αφηρημένο συναίσθημα — το καταδίωκε και το παρέδιδε ολόκληρο. Οι άγριες εφόδοι του στη σκηνή και η επίμονη αναζήτηση της συναισθηματικής αλήθειας ήταν γνωστό ότι τρόμαζαν το κοινό.
Σύντομα η φήμη αυτού του μοναδικού ταλέντου εξαπλώθηκε. Η Chess Records τον υπέγραψε και τον έπεισε να μετακομίσει στο Σικάγο το 1953. Από τότε, οι ηχογραφήσεις του συνδύαζαν την τραχύτητα των αγροτικών μπλουζ — ο ίδιος έλεγε πως όταν ήταν παιδί τον είχε διδάξει ο πρωτοπόρος Charley Patton — με τη ρυθμική δεξιοτεχνία των δυναμικών μπλουζ του Σικάγο. Αυτός ο συνδυασμός παραμένει καταιγιστικός. Κανένας μπλουζ τραγουδιστής δεν επιδεικνύει τέτοια επιβλητικότητα όσο ο Wolf: μπορεί να μην είναι εκλεπτυσμένος, οι φράσεις του να μην είναι «όμορφες», αλλά είναι απόλυτα αφοσιωμένος σε αυτές. Πιστεύει με μια ένταση που δεν μπορείς να αγνοήσεις. Δεν χρειάζεται πολύς χρόνος με το Moanin’ in the Moonlight για να καταλάβει κανείς ότι ο Phillips είχε δίκιο: εδώ είναι που η ψυχή του ανθρώπου δεν πεθαίνει ποτέ.
0 comments:
Post a Comment
Note: Only a member of this blog may post a comment.