"Love Grows (Where My Rosemary Goes) (1970): Oι Edison Lighthouse και ο Tony Burrows

Ακριβώς τη στιγμή που φαινόταν πως το μπαλόνι της bubblegum ποπ είχε επιτέλους σκάσει… ακριβώς όταν οι Ohio Express, οι 1910 Fruitgum Company και όλες εκείνες οι άλλες δημιουργίες στούντιο των Kasenetz & Katz είχαν χάσει κάθε γεύση και είχαν ξεφουσκώσει εντελώς… τότε εμφανίστηκε ο Tony Burrows.

Ο Tony, γεννημένος και μεγαλωμένος στη δυτική αγροτική περιοχή της Αγγλίας (West Country), ξεκίνησε με τους Kestrels, ένα beat συγκρότημα με έδρα το Μπρίστολ. Συμπαίκτες του ήταν οι Roger Cook και Roger Greenaway, δημιουργοί ποπ τραγουδιών που είχαν μάλιστα δική τους επιτυχία στο Top 40 ως David & Jonathan. Όταν οι Kestrels διαλύθηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’60, ο Burrows ηχογράφησε με τους Ivy League. Ως μέλος των ψυχεδελικών Flowerpot Men, μαζί με τους Perry Ford και Neil Landon (ο οποίος αργότερα εντάχθηκε στους Fat Mattress του Noel Redding), ο Burrows έκανε το 1967 επιτυχία στην Αγγλία με το «Let’s Go To San Francisco».

Οι επόμενες κυκλοφορίες των Flowerpot Men δεν κατάφεραν να ξεσηκώσουν αρκετά τον κόσμο. Έχοντας ήδη επτά χρόνια εμπειρίας σε μπαρ και αίθουσες χορού, ο Tony αποφάσισε να τα παρατήσει και αφοσιωθεί σε μια ήρεμη οικογενειακή ζωή. Όμως ο συνθέτης/παραγωγός Tony Macauley χρειαζόταν έναν τραγουδιστή στούντιο για να δώσει ζωή σε ένα bubblegum κομμάτι με τίτλο «Love Grows (Where My Rosemary Goes)», κι έτσι προσέγγισε τον Burrows.
Μόλις το «Love Grows» και το όνομα «Edison Lighthouse» βρέθηκαν στα charts, ο Macauley αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα που ιστορικά βασάνιζε κάθε δημιουργό συγκροτημάτων στούντιο: να βρει ένα συγκρότημα που θα μπορούσε να περιοδεύσει με αυτό το όνομα. Ύστερα από ακροάσεις περισσότερων από 35 σχημάτων, κατέληξε στους κιθαρίστες Ray Dorsey και Stuart Edwards, τον μπασίστα David Taylor και τον ντράμερ George Weyman. Μαζί, αυτοί οι μουσικοί εμφανίζονταν ως Greenfield Hammer. Κυκλοφόρησαν μερικά ακόμη 45άρια των Edison Lighthouse, αλλά μετά τη μέτρια επιτυχία του «It’s Up To You Petula» (#72, 1971), το όνομα «Edison Lighthouse» αποσύρθηκε· ο Dorsey και οι υπόλοιποι επέστρεψαν στην ονομασία Greenfield.
Για τον Tony Burrows, οι Edison Lighthouse ήταν μόνο η αρχή μιας γόνιμης καριέρας ως βασικός τραγουδιστής σε συγκροτήματα στούντιο. Συνεργάστηκε με τους Brotherhood of Man («United We Stand»), τους White Plains («My Baby Loves Lovin’») και τους Pipkins («Gimme Dat Ding») στις επιτυχίες τους του 1970. Ο Macauley εντυπωσιάστηκε τόσο από τις φωνητικές του ικανότητες, ώστε υπέγραψε μαζί του συμβόλαιο με τη Bell Records. Δύο χρόνια κυκλοφοριών σε 45άρια με το όνομα του Tony απέτυχαν εμπορικά και έτσι, το 1974, ο Burrows επέστρεψε στη δουλειά των sessions. Ως μέλος των First Class, ενός ακόμη ψευδο-συγκροτήματος παικτών στούντιο, ο Burrows ανέβηκε για τελευταία φορά στα charts, όταν το κομμάτι «Beach Baby», επηρεασμένο από τους Beach Boys, έφτασε μια ανάσα από την κορυφή των ποπ καταλόγων.
Ο φαινομενικά ακούραστος Tony Burrows συνεχίζει να δουλεύει ως session τραγουδιστής.