Dedalus, ένα ιταλικό jazz-rock progressive group

Οι Dedalus ήταν ένα συγκρότημα jazz-rock από το Πινερόλο, κοντά στο Τορίνο. Κυκλοφόρησαν δύο άλμπουμ για τη συλλεκτική πλέον δισκογραφική εταιρεία Trident πριν διαλυθούν, ενώ είχαν και αξιόλογη συναυλιακή δραστηριότητα, παρότι βρίσκονταν μακριά από τον κύκλο των σημαντικότερων ιταλικών ροκ συγκροτημάτων της εποχής. Μετά την εμφάνισή τους στο Festival di Avanguardia e Nuove Tendenze της Νάπολης το 1973, γνωστός μουσικός δημοσιογράφος τους χαρακτήρισε ως την αποκάλυψη του φεστιβάλ.

Το πρώτο τους άλμπουμ, που κυκλοφόρησε το 1973, περιείχε ένα προσωπικό κράμα jazz-rock, με επιρροές από τους Soft Machine, και ήταν εξ ολοκλήρου οργανικό. Κυρίαρχο ρόλο είχαν το σαξόφωνο, το βιολοντσέλο, το ηλεκτρικό πιάνο και η κιθάρα.

Το δεύτερο άλμπουμ, Materiale per tre esecutori e nastro magnetico (1974), ηχογραφήθηκε όταν το συγκρότημα είχε πλέον μετατραπεί σε τρίο, μετά την αποχώρηση του μπασίστα Furio Di Castri, ο οποίος ακολούθησε σταθερή καριέρα ως τζαζ κοντραμπασίστας. Ο δίσκος κινήθηκε σε πιο πρωτοποριακά μονοπάτια, με έντονη χρήση ηλεκτρονικών ήχων.

Οι Dedalus συνέχισαν ως ντουέτο το 1977, όταν αποχώρησε και ο ντράμερ Enrico Grosso, ενώ συνεργάστηκαν με σημαντικούς μουσικούς της τζαζ, όπως ο Steve Lacy. Ωστόσο, το συγκρότημα διαλύθηκε οριστικά το 1979.

Το 1990 αποφασίστηκε η επανένωσή τους με τη σύνθεση του δεύτερου άλμπουμ. Τα επόμενα χρόνια πέρασαν διάφοροι μουσικοί από τις τάξεις τους και το 1997 κυκλοφόρησαν το άλμπουμ Pia visione. Το CD αυτό, που εκδόθηκε σε περιορισμένο ιδιωτικό τιράζ, περιλάμβανε τους Fiorenzo Bonansone, Marco Di Castri και τον μπασίστα Domenico Sciaino. Ήταν η πρώτη δουλειά των Dedalus όπου τα φωνητικά είχαν σημαντική παρουσία, ενώ περιείχε και διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών, προσθέτοντας μια ιδιόμορφη folk διάσταση στο ήδη πρωτότυπο μίγμα επιρροών τους.

 

Από το 2000, ο Fiorenzo Bonansone δημιούργησε το Bonansone Dedalus Group, με στόχο να αναβιώσει το πνεύμα των αρχικών Dedalus, αλλά μέσα από μια νέα, πιο μινιμαλιστική μουσική προσέγγιση.