Kurt Vile - "Philadelphia's been good to me" (2026)

Όταν ακούνε το όνομα «Kurt Vile», κάποιοι νομίζουν ότι θα τους πιάσει υπνηλία. Η κρίση αυτή είναι κάπως βιαστική. Μπορεί να μη χρειάζεται να συμμεριστούμε τις υπερβολές του NME, που τον αποκαλεί «τον σπουδαιότερο Αμερικανό τραγουδοποιό της εποχής μας», όμως ο Vile έχει προσφέρει, στη διάρκεια της ήδη μακράς καριέρας του, μια σειρά από αδιαμφισβήτητα εξαιρετικά τραγούδια. Ανάμεσά τους το «Girl Called Alex» (2013), ένας σημαντικός σταθμός της ποπ, όπου αντηχεί ο επίμονος εσωτερικός μονόλογος ενός ταραγμένου μυαλού, το «Baby’s Arms» με τη συσπειρωμένη του μελαγχολία και το ομώνυμο κομμάτι του υπέροχου «Smoke Ring For My Halo» (2011), που παραμένει ίσως το κορυφαίο άλμπουμ του.

Από τότε, ο Vile επιμένει να επεκτείνει ολοένα και περισσότερο τη διάρκεια των τραγουδιών του — τα περισσότερα κινούνται μεταξύ πέντε και δέκα λεπτών — και ο νέος αυτός δίσκος δεν αποτελεί εξαίρεση. Η ιδανική διάρκεια ενός ποπ τραγουδιού δεν είναι απαραίτητα τα τρία λεπτά, όμως η μεγάλη έκταση ενός κομματιού όπως το «99th Song» δεν του επιτρέπει να αναπτυχθεί· αντίθετα, το οδηγεί να χάνεται και να βαλτώνει. Ίσως αυτό να είναι και σκόπιμο, αφού ο Vile αφηγείται πώς κάποτε υπνωτίστηκε σχεδόν μόνος του παίζοντας πιάνο στο σπίτι μέχρι να αποχαυνωθεί.

Το ίδιο ισχύει και για το, κατά τα άλλα αξιόλογο, soft-rock «Rock O’ Stone», που θυμίζει έντονα Fleetwood Mac και θα μπορούσε να είναι λίγο πιο σύντομο χωρίς να χάσει τίποτα από την αξία του. Ωστόσο, ενώ το κοφτερό οργανικό «Red Room Dub» φαίνεται να ενισχύει το επιχείρημα υπέρ της συντομίας, το υπέροχα στατικό και γοητευτικό «Philly’s Been Good To Me», ένας τρυφερός φόρος τιμής του Vile στη γενέτειρά του Φιλαδέλφεια, έρχεται να αποδυναμώσει αυτό το επιχείρημα. Τόση προσπάθεια υπέρ της λιτότητας, μόνο και μόνο για να την ανατρέψει ένα τόσο όμορφο τραγούδι.