THE STORY OF A SONG: Thin Lizzy - "The Boys Are Back in Town"

Μπορεί να είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, αλλά οι Thin Lizzy έφτασαν πολύ κοντά στο να απορρίψουν το τραγούδι που έμελλε να γίνει το πιο εμβληματικό της καριέρας τους.

«Είχαμε ηχογραφήσει δεκαπέντε demo για αυτό που θα γινόταν το άλμπουμ Jailbreak και είχαμε επιλέξει τα δέκα που θεωρούσαμε καλύτερα», θυμάται ο κιθαρίστας Scott Gorham. «Τότε ο συμπαραγωγός μας, Chris O'Donnell, ήρθε να τα ακούσει και του παίξαμε και τα δεκαπέντε. Ξεχώρισε ένα που είχαμε ονομάσει GI Joe, το οποίο είχαμε ήδη απορρίψει ως ανεπαρκές για τον δίσκο. Του άρεσε και μας είπε πως έπρεπε να το συμπεριλάβουμε. Δεχτήκαμε την κρίση του, αλλά υπήρχε ακόμη δουλειά να γίνει, αφού οι στίχοι ήταν αντιπολεμικοί — κάτι που δεν ταίριαζε με εμάς — και μουσικά δεν ήταν ολοκληρωμένο. Όμως τα φτιάξαμε όλα και το GI Joe μεταμορφώθηκε στο The Boys Are Back in Town.»
Ο Gorham θυμάται ζωντανά τη στιγμή που πρωτάκουσε την ιδέα του τραγουδιού: «Ήμουν στο σπίτι του Phil Λάινοτ και στο τέλος των ακροάσεων μου έπαιξε μια γραμμή μπάσου και με ρώτησε τη γνώμη μου. Ύστερα άρχισε να τραγουδάει πρόχειρα κάποιους στίχους που είχε στο μυαλό του. Από εκεί χτίσαμε το ρεφρέν και τα κουπλέ. Την επόμενη μέρα, στις πρόβες, όλοι μαζί –εγώ, ο Phil, ο Brian Robertson και ο Brian Downey – δουλέψαμε τον σκελετό του κομματιού. Ο Downey έκανε ένα shuffle στα ντραμς και τότε το τραγούδι άρχισε να παίρνει μορφή. Από εκεί εμπνεύστηκα την κιθαριστική αρμονία που ακούγεται τώρα. Είχαμε ένα 8track κασετόφωνο για τα demo και τότε γράψαμε την εκδοχή του GI Joe που άκουσε ο μάνατζέρ μας και του άρεσε.»

Ωστόσο, το τραγούδι δεν ήταν ακόμη ολοκληρωμένο όταν το group μπήκε στα Ramport Studios του Νότιου Λονδίνου στα τέλη του 1975 για να ηχογραφήσουν το Jailbreak με τον παραγωγό John Alcock.
«Όχι, ούτε τότε ήταν πλήρες το κομμάτι», θυμάται ο Gorham. «Δεν είχαμε καν τίτλο. Μια μέρα όμως, ο Phil ήρθε στο στούντιο και είπε ότι ήθελε να το ονομάσει The Boys Are Back in Town. Είχε και τους στίχους έτοιμους, και όταν τους διάβασα είπα: “Τώρα μιλάμε για κάτι πραγματικά καλό!”»
Οι κιθάρες τελειοποιήθηκαν, το τραγούδι ηχογραφήθηκε σχετικά γρήγορα, και η μπάντα το θεώρησε απλώς ένα καλό κομμάτι για album — όχι υποψήφιο single. Όμως η τύχη τους χαμογέλασε: δύο ραδιοφωνικοί παραγωγοί στο Louisville του Κεντάκι άρχισαν να το παίζουν συνεχώς, οι ακροατές το ζητούσαν ασταμάτητα, κι έτσι διαδόθηκε σε όλη την Αμερική. Η Mercury, η δισκογραφική τους στις ΗΠΑ, αναγκάστηκε τελικά να το κυκλοφορήσει σε single, και το τραγούδι έγινε τεράστια επιτυχία.

Παρά τον ενθουσιασμό των DJs, η μπάντα εξακολουθούσε να μην πιστεύει πως είχε στα χέρια της ένα hit. «Ο Κρις Ο’Ντόνελ μπήκε μια μέρα στα παρασκήνια και είπε: ‘Μάλλον έχουμε μια μεγάλη επιτυχία στα χέρια μας.’ Κι οι υπόλοιποι απαντήσανε: "Ίσως ήρθε η ώρα να το βάλουμε στο set μας!" Επειδή, δεν το έπαιζαν καν ζωντανά τότε!.
Παρά την επιτυχία του The Boys Are Back in Town δεν επανέλαβαν τη συνταγή. «Υπήρξε πίεση από τη δισκογραφική, αλλά αυτό δεν θα λειτουργούσε για μας. Κάθε μας άλμπουμ ήταν διαφορετικό. Οι οπαδοί μας το αγαπούσαν αυτό — ότι ήμασταν μοναδικοί. Το τραγούδι όμως μάς έδωσε την ευκαιρία να συνεχίσουμε, να κάνουμε περισσότερα άλμπουμ και να εξελίξουμε το ύφος μας. Το The Boys Are Back in Town μάς έσωσε και μας χάρισε το μέλλον μας. Χρωστάμε πολλά σε εκείνο το single — και στη διορατικότητα του Chris O'Donnell και των DJs του Louisville που είδαν αυτό που εμείς δεν βλέπαμε.»